Afwassen.
Boodschappen doen in een drukke supermarkt vol jengelende kinderen.
Uitpuilende kasten uitmesten.
Je belastingformulieren invullen.
De vuilniszakken buiten zetten.
Er komen een heleboel dingen voorbij in het leven die je niet doet omdat je ze leuk vindt, maar omdat ze moeten. En waarom moeten ze eigenlijk? Omdat, als het achterwege laat, er iets gebeurt wat je niet wilt. Je hebt geen schone bordjes meer, geen yoghurt meer in de koelkast, al je onderbroekjes zijn overleden, je krijgt een dwangbevel en de ratten rennen door je keuken.
Recentelijk ben ik begonnen met mediteren. Heel serieus, met een cursus, en ik doe de oefeningen heel geconcentreerd elke ochtend nadat ik opsta. Wat ik er tot nu toe van geleerd heb, onder andere, is dat je het moment kan accepteren zoals het is. Acceptatie is trouwens niet hetzelfde is als berusting of goedkeuring, maar zuiver het besef dat wat er nu gebeurt, simpelweg gebeurt, of je je er nu druk om maakt of niet. Het is wat het is. Nu ik dat langzaamaan een beetje begin te leren, gaan een hoop dingen makkelijker. Tijdens de afwas concentreer ik me op de enorme verscheidenheid aan geluiden die je produceert met je vorken, houten lepels, pannen, waterstraal, afwasborstel. Dat bleek ik zo mooi te vinden dat ik er spontaan een gedicht over heb geschreven, iets wat ik nooit doe… In de rij bij de supermarkt neem ik even de kans waar door een meditatie-oefening te doen in plaats van me dood te ergeren aan dat ouwe mens vooraan die haar portemonnee maar niet kan vinden. Onmiddelijk voel ik me dan rustiger, minder sjagerijnig en minder geneigd mijn medemens naar de strot te vliegen. De saaie dingen van het leven worden een stuk dragelijker en vaak zelfs een beetje bijzonder.
Natuurlijk ben ik nog steeds een beginner met deze eeuwenoude techniek, en af en toe val ik nog met een doffe dreun terug in mijn oude gedrag. De afgelopen week had ik een kleine internet-crisis. Er was de laatste tijd, door mijn eigen toegenomen activiteit op het web, zoveel op me afgekomen dat het digitale water me aan de lippen stond. Al die mailtjes, tweetjes, groepjes waar ik bijhoor, te lezen nieuwsbrieven, rommel in mijn inboxje die ik moest uitzoeken… Mijn reactie? Irritatie, alle meditatie-wijsheid vergetend me radicaal willen afwenden en niet meer mee willen doen. Weg met twitter, donder op linkedIn, en facebook is voor tieners! Weglopen is een oude, slechte gewoonte van me die soms nog de kop opsteekt en die in mijn ervaring meer teleurstelling oplevert dan positieve resultaten.
Uiteindelijk, na een paar dagen met een klein donderwolkje boven mijn hoofd te hebben gelopen (alsof er buiten al niet genoeg in de lucht hing!), kwam ik tot bezinning. Achter mijn schildersezel, waar ik hoor… Ik begon met het tweede schilderijtje voor mijn VoordeKunstenaarKunstwerk, en zodra ik goed en wel bezig was viel alles op zijn plaats. Het is wat het is. Dit is waar ik alles voor doe, waar ik mijn leven om laat draaien. Schilderen, tekenen, de wereld interpreteren zoals ik hem zie. Dit is het oog van de internetstorm. De storm die ik zelf aan het veroorzaken ben, die ervoor zorgt dat anderen kunnen zien wat ik maak. En met VoordeKunstenaar kan ik leren dat beter en intensiever met andere mensen te delen.
Dat er al zoveel donateurs zijn die mij en mijn negen collega’s die kans gunnen maakt me eigenlijk heel verlegen, alsof we het toch eigenlijk niet zouden verdienen. Maar dat zijn onze donateurs dus niet met me eens! Zij geloven dat we het kunnen, dat we de kans verdienen ons verder te ontplooien! Dus wie ben ik om het daar dan niet mee eens te zijn? We zijn immers als zo goed op weg… dus, jongens, ik durf het bijna niet te vragen maar… wie heeft er nog wat voor ons over? Wie kent er iemand die ons net zo’n warm hart toedraagt? We gaan er echt ontzettend hard tegenaan, en dan zal je es wat zien (of horen, in Lammert’s geval…) – laat de storm maar komen!
No comments yet.