Toen ik 30 was kreeg ik een beetje een crisis. Ik had fonetiek gestudeerd en deed daar onderzoek in, en voelde me eigenlijk maar schuldig dat ik niets nuttigers toevoegde aan de wereld. Ik had medicijnen moeten studeren, vond ik. Dan kun je pas mensen helpen. Het ging zover dat er echt een omslagpunt kwam, en ik een andere levensrichting koos.
Ik ging naar de kunstacademie… Volkomen logische beslissing, toch?
Misschien was die crisis dus wel niet over hoe nuttig of hoe onnuttig ik was voor de mensheid, maar meer over hoe nuttig mijn bezigheden voor MIJ waren. Ik ben erg praktisch ingesteld en zie graag dat dingen nuttig of bruikbaar zijn.
Handig he, voor iemand die schilderijen maakt!
Natuurlijk blijft daarom bij mij de vraag: wat is het nut van kunst? regelmatig de kop opsteken. Ik heb er al vele interessante gesprekken over gevoerd, maar waarom mensen kunst maken weet ik nog steeds niet. Er is ook al een hoop onzin over gezegd en geschreven. In de toekomst wil ik graag meer gaan lezen over wat de serieuze wetenschap over dit onderwerp te zeggen heeft. Tot die tijd moet ik het doen met mijn eigen definitie:
Voor mij maakt kunst het het verschil uit tussen een gewoon leven en een bijzonder leven.
Ik geniet ervan om naar kunst te kijken, het te proberen te doorgronden, me te laten verrassen vooral door de andere kijk die elke kunstenaar weer heeft op vaak dezelfde onderwerpen. Ook heeft de kunst die ik gezien heb in mijn leven zijn weerslag op de gewone dingen die ik
Jentsje Popma
om me heen zie. Als ik buiten naar een grote dikke wolk sta te kijken, dan herken ik werk van Jentsje Popma, en dan zie ik even wat Popma je wil laten zien, zo’n groot dik blok dat in de lucht hangt boven een tot elementaire onderdelen teruggebracht landschap.
Zomers aan zee zie ik een hoop dikke vrouwen, en nadat ik me eerst zorgen heb gemaakt over de effecten van onze toenemende vraatzucht op de volksgezondheid, zie ik opeens in al dat op het strand uitgestalde vlees de prachtige voluptueuze vormen van de vrouwen van Wout Muller.
Wout Muller, Paddestoelen
Omdat ik zo veel kunst bekijk is bijna alles wat ik om me heen zie wel gelinkt aan een interpretatie ervan door de een of andere kunstenaar. Daardoor zie ik vaak de schoonheid van het alledaagse, de afwas wordt een stilleven, een oud mens bij een viskraam een meesterwerk van Breitner. Ik vind dat ik soms best kort door de bocht ben in mijn oordeel over dingen, zoals bij de mollige dames op het strand, en dan helpt kunst toch ook om met een wat vergevingsgezinder blik de wereld in te kijken…
No comments yet.