G: “Hee Nadientje, nog steeds in Amsterdam? Hoe gaat het daar?”
N: “Hoi! Goehoed…prima hoor!”
G: “Ben je al afgestudeerd?”
N: “Ja joh al lang, vorig jaar”
G: “Dus nu ben je psycholoog? Of schilderijenrestaurator…..wat was het ook al weer?”
N: “Nou, uhm…nee , geen van beiden…….Ik schilder nu…of nou ja..ook, vooral….”
G: “ O?”
N: “Ja, ….ben nu ook bezig met een grote opdracht. Ja, maar is wel heel veel werk en verdien er dus uiteindelijk niet echt op (oooh, spraakwaterval, ga ik weer…STOP!!!)…en….ach…..hoe gaat het met Laura?”
G: “O heel goed. Ze gaat als een trein! Ze heeft net promotie gemaakt als regiomanager en met haar vriend een huis gekocht…..en trouwens, ze gaan trouwen!
N: “O, leuk”
G: “Jaja, heel spannend allemaal. Wij zijn ook al druk bezig met de voorbereidingen en wij regelen de huwelijksreis. Kost allemaal wel wat, maar ach wij springen wat bij en zij verdienen het samen ook zo weer terug. Je moet haar eens bellen, vindt ze vast leuk. Jullie wonen bij elkaar in de buurt!”
N:….. “ja”….
Als vrienden van mijn ouders op een feestje vol trots praten over hun zoons of dochters die het zo goed doen als manager, consultant of tandarts en allerlei fantastische reizen maken die ze kunnen betalen omdat ze zo goed verdienen, slaat de twijfel bij mij steeds hard toe. Wil ik niet eigenlijk ook een YUP zijn? Bij die begin 30ers horen die altijd zo gezellig staan te kletsen en te borrelen na werktijd in en rondom de cafés op de Zuidas? Kan het nog? Zou dat niet toch beter voor me zijn? Of zouden zij, net als ik, twijfelen of hun eerder gemaakte keuzes wel de juiste waren……en of ze niet ooit het roer om willen gooien?
Natuurlijk wil ik ook goed verdienen, verre reizen maken, af en toe een stedentripje naar NYC, iedere vrijdag uit eten en goede wijnen drinken, me toch echt eens inschrijven bij die wijncursus die wordt gegeven om de hoek ……graag zelfs! Toch heb ik me de afgelopen jaren steeds meer gerealiseerd hoe belangrijk het is om je te kunnen identificeren met het werk dat je dagelijks doet, de omgeving waar dat werk je in brengt en de mensen die je erdoor ontmoet. Ik geloof dat alles dan op een natuurlijke manier – uiteraard is hard werken wel een vereiste – op zijn plek valt. Waarom blijft het dan toch zo moeilijk om te kiezen voor datgene waar je hart ligt en je niet te laten leiden door ideeën en verwachtingen van anderen? Een klassieker: “Nadine, jij kon altijd zo goed leren. Je was zo’n slim kind, echt een wijsneus! Wat is er gebeurd? Waarom maak je het jezelf toch zo moeilijk? Als ik de kansen en keuzes had gehad die jij hebt, dan zou ik het wel weten!”
Keuzes, tja, die maakte ik liever niet. Deed gewoon liever van alles wat, leek me veiliger. Kon ik altijd nog alle kanten op….en een beetje schilderen dat zou ik dan ’s avonds doen…als hobby, met een wijntje erbij… Maar, hoe clichématig het ook klinkt, de tijd gaat snel en als ik straks op mijn 60e nog steeds het gevoel heb dat ik alle kanten op kan, dan heb ik het waarschijnlijk toch verkeerd aangepakt.
Eind december 2010 heb ik de knoop dan toch doorgehakt en de keuze gemaakt om me niet meer te laten (af)leiden door het idee dat ik ook door het leven wil gaan als goedverdienende YUP, maar me in te schrijven als kunstenaar bij de kamer van koophandel. En dit jaar heb ik dan eindelijk voor het eerst het gevoel dat ik de juiste koers aan het varen ben.
Nu ben ik beginnend kunstenaar MET een studieschuld van hetzelfde kaliber als dat van de gemiddelde rechtenstudent die dagelijks bier stond te drinken op de toko van het ASC, maar ZONDER een yuppensalaris waarmee ik samen met mijn vriend een leuk huis in Amsterdam Centrum of Zuid kan aanschaffen, terwijl die irritante IBG – nu DUO– eigenlijk ongemerkt iedere maand een paar honderd euries van mijn rekening int.
Dit alles schreeuwt natuurlijk om een plan van aanpak. Marca haalde mij de woorden uit de mond; het is nu echt zaak dat ik mijn creatieve werk als onderneming ga zien en dit betekent dat ik mijn werk serieus moet gaan nemen. Ik moet gaan staan voor wat ik echt wil: kunst maken en daar een bestaan mee opbouwen! Nadine de Young Urban Professional Artist. 2012, here I come!!!!!!!!!!
Hee Dien,
Wat goed om te horen! Wil even laten weten dat ik 100% achter je sta en aan al mijn virenden/familie die nog eens iets willen laten maken, een leuk portret van de kleintjes ofzo, jou als eerste zal voorstellen! Hoe staat het met je website, is er online al iets te zien van je werk?
Heel veel succes met dit project. Volgens mij kan ik straks nog een hoop van jou leren op dit gebied
Liefs Maia
Hee Nadine!
Wat een mooie blog, wat goed om te horen dat je zo lekker aan de slag bent. Ik herken veel van wat je schrijft – de strijd tussen hoofd en hart, al dat geld dat we om ons heen zien in de vorm van bezit, en dan toch overtuigd blijven van je eigen overtuiging – een zware klus die vaak gepaard gaat met geldzorgen en slapeloze nachten, maar die ook (gelukkig) bij tijd en wijle veeel voldoening geeft! Veel succes en ik hoop tot gauw. x Barbara
Gewoon volhouden het leven als kunstenaar is niet altijd gemakkelijk en zeker met de maatregelen die het kabinet heeft genomen is het er allemaal niet beter op geworden. Maar aan de andere kant moet dit jou toch ook wel motiveren om lekker creatief te zijn en de wereld het tegendeel te bewijzen. Ga zo door en laat 2012 jouw jaar zijn!
Dank je wel!!! Ik ga zeker hard aan de slag
Nee natuurlijk is het er niet makkelijker op geworden met die besluiten van het kabinet. Maar dat neemt niet weg dat als je een goeie kunstenaar bent je toch redelijk financieel onafhankelijk kan zijn. Uiteraard kent dat proces haar up & downs in een timespan van vele jaren.