Alleen op de wereld

Na afstuderen aan de academie kan het akelig stil worden in het atelier, en ik had stiekem wel behoefte aan uitwisselen. Hoe gaan  anderen om met arrogante galeriehouders, en hoe lang werken zij nou per dag? Hoe houden ze zichzelf aan het werk als het niet zo lekker gaat; vinden zij hun opdrachten wel leuk? Enzovoort.

Eenzame ezel

Het einzelgängerschap ligt voor veel kunstenaars altijd op de loer, opgesloten in de eigen werkruimte met alleen jezelf als gezelschap, criticus en slavendrijver…  Soms vraag je je af of je de enige bent die zo gek doet en dat maakt nieuwsgierig naar andermans ervaringen. Nou die heb ik gevonden, en uitgebreid ook! Wat een opluchting om eindelijk eens niet te hoeven uitleggen waarom je in Godsnaam de hele dag in je atelier zit in plaats van gewoon mee te gaan naar de huishoudbeurs. En niet te hoeven horen dat,  grootste barbarisme van al, het “toch fijn is om zo’n leuke hobby te hebben…” Grrrrr.

Eenheid in verscheidenheid

Daarbij was het interessant dat de andere VdK kunstenaars in een verscheidenheid aan disciplines werken. Juist daardoor verruimt je blik, en ik heb grote bewondering gekregen voor het vakmanschap, de originaliteit, creativiteit en het doorzettingsvermogen van deze mensen. Het is enorm inspirerend om te zien hoe zij op geheel  eigen (eigenwijze) wijze  het artistieke leven in al zijn aspecten vormgeven.

Als je zo elkaars wederwaardigheden een beetje volgt, valt het op hoe ontzettend veel er gebeurt in een paar maanden. Sommigen van ons hebben echt nare tegenslagen gehad, er waren zenuwen en stress, gezondheidsproblemen en natuurlijk te veel werk (en te weinig tijd om het in te proppen). En toch bleef en blijft iedereen met overtuiging zijn of haar vak uitoefenen, blijft iedereen alle bloed, zweet en tranen op de koop toe nemen en blijft iedereen kunst maken die het zien, beleven, en kopen waard is. Dat vind ik pas bewonderenswaardig. Ik heb kortom veel geleerd van hoe mijn collega’s in het (beroeps-) leven staan.

We live and learn

En ja, dan hebben we ook nog zulke leuke en geweldige Voordekunstenaar-lessen gehad… ik heb een dik opschrijfboek dat ik vooraan in de kast heb staan, want ik zal er nog lang uit kunnen putten. Ik heb vaardigheden geleerd waarvan ik nog nooit gehoord had, en dingen afgeleerd die ik fout deed. Ik heb technieken geleerd die ik ’s avonds meteen ging toepassen, en tips en trucs die ik zorgvuldig bewaar voor strakjes.

Verrassende conclusie voor mij was: ook als je niet supercommercieel bent kan je gebruikmaken van een hoop zakelijke technieken. Want hoewel ik toch nog wel eens weifelachtig sta ten opzichte van commercie, wil ook ik wel degelijk laten zien waar ik mee bezig ben, en hoe kan dat beter dan via mijn website, die ik nu heb geleerd te verbeteren, en via de nieuwe media, die ik veel beter heb leren bespelen…  Juist als je zoals ik met alle geweld onafhankelijk wilt zijn, is het belangrijk dat je leert  om je niet de kaas van het zakelijke brood te laten eten. Juist als je niet een keihard commercieel product hebt is het lastiger om je werk onder de aandacht te brengen, en juist dat heb ik nu veel beter geleerd.

Dank!

Dat heb ik dus allemaal gekregen, van Marca, van onze donateurs, van niet te vergeten Galerie RudolfV… een cadeau, iets waar je de rest van je leven mee verder kunt bouwen.

Ik voel me geïnspireerd en daadwerkelijk een stuk wijzer, en barst van de plannen. Heel hartelijk dank iedereen, en jongens… watch this space!

Spider website door Toons

Of het ook nodig is om les te krijgen van VoordeKunstenaar! De marketingfouten en online blunders die ik bega liegen er niet om.  Het griezelige is dat je daar pas achter komt als je erop gewezen wordt. Tot die tijd dobber je argeloos rond op het internet, denkend dat je het wel redelijk doet. Maar we weten van Dr Phil: de lastigste assumpties zijn de assumpties van welke je niet weet dat je ze maakt. Om je ogen te openen heb je anderen nodig!

Spijkers zoeken

Deze week ben ik bezig met het beoordelen van de website van een van mijn VdK collega’s. Het is een goede website, en ik zag eerst niet in hoe ik hier verbeterpuntjes zou kunnen vinden. Maar gaandeweg, na enig spijkers op laag water zoeken, vond ik er een paar, en later nog wat meer.  Zelfs de beste site blijkt voor verbetering vatbaar, want we weten allemaal dat perfectie alleen in sprookjes haalbaar is.

Spieken

Van de fouten van anderen kan je ook leren, dus ik heb ijverig aantekeningen gemaakt, zowel voor het huiswerk als voor mezelf. Maar ook van de goede kanten van anderman’s werk kan je leren, dat weet elke academiestudent. Het bestuderen van het werk van grote kunstenaars leidt niet alleen tot ademloze bewondering, maar ook tot inzicht in hoe zoiets tot stand kan komen. De website die ik nu aan het analyseren ben heeft een waslijst van pluspunten. En in vergelijking daarmee valt er bij mij nog een hoop te verbeteren! Ik ben nu dus onbeschaamd aan het spieken, en verheug me op de ongezouten kritiek van de collega die mijn site nu als huiswerk heeft. Het zal wel even duren voor ik alle verbeteringen doorgevoerd heb, maar daar begin ik meteen aan. Dan kan mijn arme site straks met opgeheven hoofd de vergelijking met de competitie aan.

Vandaag ontdekte ik dat er ook kunstenaars zijn die last hebben van vliegangst – figuurlijk welteverstaan. Tijdens onze eerste trainingsdag zijn we achter een aantal zaken gekomen, en een daarvan is dat velen van ons heel verlegen worden als we ons eigen werk moeten promoten. En dat terwijl we kunst toch ook maken om gezien, gehoord, bewonderd te worden! De parallel met de onfortuinlijke piloot ontging me niet: we zijn best ervaren in het kunstenmaken, maar zitten toch nog vaak op de rand van het nest, bang om onze vleugels uit te slaan…

Nestvlieder, Aaltje van Wieringen

Toen ik het huis uitging, lang geleden, kreeg ik van mijn moeder een door haar gemaakt kunstwerk cadeau (zie foto): een moederfiguur die de handen uistpreidt, van waartussen een vogel wegvliegt (die vogel ben ik natuurlijk). Ook hier dringt zich een vergelijking aan me op: onze trainers die ons klaarstomen voor – en daarna loslaten in de buitenwereld.

Na deze eerste dag ben ik er meer dan ooit van overtuigd dat dit nodig is voor kunstenaars. We vinden het lastig ons eigen werk de wereld in te sturen, zijn als een bezorgde moeder bang voor kritiek op onze kindjes. De VoordeKunstenaar ‘opvoeding’ helpt ons om dat te overwinnen en op eigen vleugels te gaan!

Is dat handig, vroeg ik me gisteren samen met vriend Ton af. Ik maak geen boodschappenlijstje, race met lichtsnelheid langs alle schappen en vergeet daardoor de helft van wat ik nodig had, en het resultaat is dat ik morgen terug moet omdat er weer dingen op zijn. Opeens kwam ik erachter dat ik iedere keer iets heel stoms laat gebeuren: mijn afkeer van boodschappen doen leidt er toe dat ik per week wel 4 of 5 keer zo vaak naar de supermarkt moet dan nodig is. En ik had er al zo’n broertje aan dood! Wat een raar gedrag, maar ik had het echt niet door. Tot ik het er met Ton over had.

Soms heb je alle informatie wel in je hoofd, hoef je niets echt gloednieuws te leren, maar heb je iemand  nodig om samen met jou de dingen op een andere manier op een rijtje te zetten.

Volgende week hebben we de eerste officiele training van VoordeKunstenaar. We gaan ‘s morgens  leren doelen stellen en uitwerken, en ‘s middags is er een training over hoe een bedrijfsplan te maken.  Van doelen stellen, uitwerken (en halen!) heb ik al een redelijk stukje kaas gegeten. Door mijn werk als onderzoeker aan de universiteit, maar ook door de praktische lessen van mijn vroegere coach weet ik al best  hoe je een plan moet opzetten en uitwerken, en breng ik het op sommige gebieden dan ook succesvol in praktijk. En een bedrijfsplan heb ik ook ooit geschreven, met behulp van handouts van de FNV.

Mijn plannen hangen op de wc!

Waarom verheug ik me dan toch zo op volgende week zaterdag? Dat is heel simpel. Ten eerste is niet iedere les die een mens krijgt een beginnersles. Je hebt tenslotte ook gevorderdentrainingen (en masterclasses en zelfs post-doc opleidingen). Op ieder niveau van kennis en ervaring kan je dingen bijleren en verbeteren.  Stagneren doe je pas als je vindt dat je alles al weet. En het verraderlijkst zijn de dingen waarvan je niet weet dat je ze niet weet!

En wat ik wel weet dat ik niet weet is waarom er zoveel schriftjes en mappen bij mij in de kast liggen met uitgewerkte maar niet doorgevoerde doelen/plannen. Waarom krijg ik het ene wel voor elkaar en het andere niet? Waarom leg ik bij het ene voornemen een ijzeren discipline aan de dag en verstop ik me bij het andere plan op het laatste moment onder het bed? En waarom kon ik dat ooit zo keurig geschreven bedrijfsplan van mij niet eens meer vinden? Toegegeven, het is een rommel op zolder, maar moet dat ding nou echt helemaal onderop de stapel liggen… Ik weet niet eens meer wat erin staat!  Heb ik er ooit iets van in praktijk gebracht? Ik geloof  in ieder geval niet  dat mijn methode onder het kopje ‘goede bedrijfsvoering’ zou vallen.

Kortom, kennis is dus niet voldoende. Wat je net zo hard nodig hebt is inzicht.

Soms heb je dus best het een en ander aan informatie in huis, je bent ook nog niet achterlijk, maar heb je toch echt een ander nodig om je een spiegel voor te houden, te laten zien wat je fout doet om je vervolgens met een liefdevolle schop onder je kont weer op pad te sturen.

En daarom verheug ik me nu al op zaterdag…

Ik ging naar de kunstacademie… Volkomen logische beslissing, toch?

Misschien was die crisis dus wel niet over hoe nuttig of hoe onnuttig ik was voor de mensheid, maar meer over hoe nuttig mijn bezigheden voor MIJ waren. Ik ben erg praktisch ingesteld en zie graag dat dingen nuttig of bruikbaar zijn.

Handig he, voor iemand die schilderijen maakt!

Natuurlijk blijft daarom bij mij de vraag: wat is het nut van kunst? regelmatig de kop opsteken.  Ik heb er al vele interessante gesprekken over gevoerd, maar waarom mensen kunst maken weet ik nog steeds niet. Er is ook al een hoop onzin over gezegd en geschreven. In de toekomst wil ik graag meer gaan lezen over wat  de serieuze wetenschap over dit onderwerp te zeggen heeft. Tot die tijd moet ik het doen met mijn eigen definitie:

Voor mij maakt kunst het het verschil uit tussen een gewoon leven en een bijzonder leven.

Ik geniet ervan om naar kunst te kijken, het te proberen te doorgronden, me te laten verrassen vooral door de andere kijk die elke kunstenaar weer heeft op vaak dezelfde onderwerpen. Ook heeft de kunst die ik gezien heb in mijn leven zijn weerslag op de gewone dingen die ik

Jentsje Popma

om me heen zie.  Als ik buiten naar een grote dikke wolk sta te kijken, dan herken ik werk van Jentsje Popma, en dan zie ik even wat Popma je wil laten zien, zo’n groot dik blok dat in de lucht hangt boven een tot elementaire onderdelen teruggebracht landschap.

Zomers aan zee zie ik een hoop dikke vrouwen, en nadat ik me eerst zorgen heb gemaakt  over de effecten van onze toenemende vraatzucht op de volksgezondheid, zie ik opeens in al dat op het strand uitgestalde vlees de prachtige voluptueuze vormen van de vrouwen van Wout Muller.

Wout Muller, Paddestoelen

Omdat ik zo veel kunst bekijk is bijna alles wat ik om me heen zie wel gelinkt aan een interpretatie ervan door de een of andere kunstenaar. Daardoor zie ik vaak de schoonheid van het alledaagse, de afwas wordt een stilleven, een oud mens bij een viskraam een meesterwerk van Breitner. Ik vind dat ik soms best kort door de bocht ben in mijn oordeel over dingen, zoals bij de mollige dames op het strand, en dan helpt kunst toch ook om met een wat vergevingsgezinder blik de wereld in te kijken…

Boodschappen doen in een drukke supermarkt vol jengelende kinderen.

Uitpuilende kasten uitmesten.

Je belastingformulieren invullen.

De vuilniszakken buiten zetten.

Er komen een heleboel dingen voorbij in het leven die je niet doet omdat je ze leuk vindt, maar omdat ze moeten. En waarom moeten ze eigenlijk? Omdat, als het achterwege laat, er iets gebeurt wat je niet wilt. Je hebt geen schone bordjes meer, geen yoghurt meer in de koelkast, al je onderbroekjes zijn overleden, je krijgt een dwangbevel en de ratten rennen door je keuken.

Recentelijk ben ik begonnen met mediteren. Heel serieus, met een cursus, en ik doe de oefeningen heel geconcentreerd elke ochtend nadat ik opsta. Wat ik er tot nu toe van geleerd heb, onder andere, is dat je het moment kan accepteren zoals het is. Acceptatie is trouwens niet hetzelfde is als berusting of goedkeuring, maar zuiver het besef dat wat er nu gebeurt, simpelweg gebeurt, of je je er nu druk om maakt of niet. Het is wat het is. Nu ik dat langzaamaan een beetje begin te leren, gaan een hoop dingen makkelijker. Tijdens de afwas concentreer ik me op de enorme verscheidenheid aan geluiden die je produceert met je vorken, houten lepels, pannen, waterstraal, afwasborstel. Dat bleek ik zo mooi te vinden dat ik er spontaan een gedicht over heb geschreven, iets wat ik nooit doe… In de rij bij de supermarkt neem ik even de kans waar door een meditatie-oefening te doen in plaats van me dood te ergeren aan dat ouwe mens vooraan die haar portemonnee maar niet kan vinden. Onmiddelijk voel ik me dan rustiger, minder sjagerijnig en minder geneigd mijn medemens naar de strot te vliegen. De saaie dingen van het leven worden een stuk dragelijker en vaak zelfs een beetje bijzonder.

Natuurlijk ben ik nog steeds een beginner met deze eeuwenoude techniek, en af en toe val ik nog met een doffe dreun terug in mijn oude gedrag. De afgelopen week had ik een kleine internet-crisis. Er was de laatste tijd, door mijn eigen toegenomen activiteit op het web, zoveel op me afgekomen dat het digitale water me aan de lippen stond. Al die mailtjes, tweetjes, groepjes waar ik bijhoor, te lezen nieuwsbrieven, rommel in mijn inboxje die ik moest uitzoeken… Mijn reactie? Irritatie, alle meditatie-wijsheid vergetend  me radicaal willen afwenden en niet meer mee willen doen. Weg met twitter, donder op linkedIn, en facebook is voor tieners! Weglopen is een oude, slechte gewoonte van me die soms nog de kop opsteekt en die in mijn ervaring meer teleurstelling oplevert dan positieve resultaten.

Uiteindelijk, na een paar dagen met een klein donderwolkje boven mijn hoofd te hebben gelopen (alsof er buiten al niet genoeg in de lucht hing!), kwam ik tot bezinning. Achter mijn schildersezel, waar ik hoor… Ik begon met het tweede schilderijtje voor mijn VoordeKunstenaarKunstwerk, en zodra ik goed en wel bezig was viel alles op zijn plaats. Het is wat het is. Dit is waar ik alles voor doe, waar ik mijn leven om laat draaien. Schilderen, tekenen, de wereld interpreteren zoals ik hem zie. Dit is het oog van de internetstorm. De storm die ik zelf aan het veroorzaken ben,  die ervoor zorgt dat anderen kunnen zien wat ik maak. En met VoordeKunstenaar kan ik leren dat beter en intensiever met andere mensen te delen.

Dat er al zoveel donateurs zijn die mij en mijn negen collega’s die kans gunnen maakt me eigenlijk heel verlegen, alsof we het toch eigenlijk niet zouden verdienen. Maar dat zijn onze donateurs dus niet met me eens! Zij geloven dat we het kunnen, dat we de kans verdienen ons verder te ontplooien! Dus wie ben ik om het daar dan niet mee eens te zijn? We zijn immers als zo goed op weg… dus, jongens,  ik durf het bijna niet te vragen maar… wie heeft er nog wat voor ons over? Wie kent er iemand die ons net zo’n warm hart toedraagt? We gaan er echt ontzettend hard tegenaan, en dan zal je es wat zien (of horen, in Lammert’s geval…) – laat de storm maar komen!

Het schilderij is niet helemaal af, als de andere drie ook klaar zijn dan ga ik ze namelijk nog meer op elkaar betrekken qua kleur, bijvoorbeeld. Ik vind het zelf erg fascinerend om mijn eigen werkproces zo versneld te zien, als een soort gek geworden Bob Ross… Neem gauw een kijkje door op  dit linkje te klikken, dan kom je op mijn youtube pagina.

Bij het ontstaan van een kunstwerk zie je een zelfde mechanisme: je probeert iets vorm te geven, vaak als een logisch vervolg op iets wat je eerder geleerd of gemaakt hebt, soms alleen als reactie op iets dat je gezien, gehoord, ervaren hebt. Het komt natuurlijk nooit uit het niets vallen: je tekent van kinds af aan, hebt je hele leven afbeeldingen gezien en in je opgenomen, en je gebruikt die geinternaliseerde kennis gedeeltelijk bewust, gedeeltelijk intuitief. Van te voren weet je nooit precies of het zal werken, omdat het altijd de eerste keer is dat je een kunstwerk maakt. De fouten zijn net zo essentieel als de successen: van beiden leer je, beiden sturen het proces.

Mijn trial and error proces is het duidelijkst zichtbaar bij mijn tekeningen. Ik maak twee soorten tekeningen, uitgewerkte tekeningen, ‘voor het mooi’, die in een galerie komen te hangen en in een soort overdrijving uitdrukken wat mij opvalt aan een deel van de wereld. Die werken zijn af, staan op zichzelf.
En dan zijn er de werktekeningen. Het zijn studies, waarbij ik onderzoek wat ik zie, hoe het overkomt in 2D, welke onderdelen ik wil overdrijven, en welke overbodig zijn en dus weggelaten kunnen worden. Soms is er maar een enkel onderdeeltje goed of interessant aan zo’n tekening, soms deugt er helemaal niets van, en is alleen het proces belangrijk geweest. Soms krijg ik tijdens het maken van een tekening een ongemakkelijk, teleurgesteld gevoel, en dan weet ik dat ik fout zit. Door je kennis van techniek toe te passen kan je naderhand analyseren waarom de tekening niet werkt, en vaak helpt dat te bepalen wat je daarna moet proberen. Af en toe voel ik me helemaal geweldig als ik bezig ben met een ontwerpje, ben ik enthousiast, tevreden, gefocust. Vaak zijn dat de beste tekeningen, waar ik dan nog maar weinig aan hoef te veranderen om ze te gebruiken voor het eindontwerp.

Wat lastig is, is dat je gewend raakt aan je eigen tekening. Je hebt dan geen frisse blik meer, blijft steken in details en ziet dingen over het hoofd. Daarom moet je steeds afstand nemen, letterlijk door veel achteruit te lopen, figuurlijk door het werk een paar dagen of zelfs weken weg te leggen. Soms kan je je hersenen een rad voor ogen draaien door in een spiegeltje, over je schouder, te kijken naar wat je gemaakt hebt. Dan bekijk je het als voor het eerst, en zie je weer wat er goed en fout is. Dus vind ik het erg leuk dat mijn eerste stop-motion filmpje gelukt is – dan zie ik mijn tekening ook weer eens van een andere kant! In het filmpje zie je een schets ontstaan voor het vierluikje voor VoordeKunstenaar, een close-up van vreemde vormen van de bast van een trompetboom. Wordt vervolgd!  klik hier voor het schets-filmpje

Hoewel ik me er nauwelijks een voorstelling van kan maken hoe het om 4 miljoen mensen achter je broek te hebben die elke beweging die je maakt registreren, kan ik zijn beslissing toch wel begrijpen. De sociale media vragen veel tijd, je kan er behoorlijk de weg in kwijtraken. Alle andere activiteiten moeten opschikken om er ruimte voor te maken. Voor mij geldt dat dubbelop, omdat ik nog zoveel moet leren. Email en een website hebben we allemaal wel, maar er is nog zoveel meer. Ben je net aan facebook gewend, moet je op LinkedIn. Kan je net een beetje behapbare oneliners schrijven voor twitter, vragen ze je voor Google+. Ik moet plaatjes leren bewerken, onderzoeken hoe je stop-motion filmpjes in elkaar moet zetten, leren wat de twitter-etiquette is, en er zal nog wel veel meer volgen. Had ik eerst alleen een website met een zieltogende blog-account, nu komen er bijna dagelijks dingen bij die ik me eigen moet maken, en dat vraagt een investering in tijd die oploopt. Maar het is geen verspilde moeite, al die nieuwe activiteiten zijn voor een nobel doel! Je leest steeds meer wetenschappelijk onderbouwde artikelen over het feit dat de nieuwe media een enorm effectieve manier zijn als gereedschap om je werk te promoten.

Een vriend van mij vroeg me een beetje bezorgd of het me nou erg veel discipline kostte om me over mijn tegenzin heen te zetten, om al die nieuwe dingen te leren en er zo mee bezig te zijn. Ik was eigenlijk heel verbaasd over die vraag, want het voelt helemaal niet als een opoffering. Voor mij zijn de dingen die ik voor VoordeKunstenaar doe en ga doen een direct gevolg van wat ik het allerliefste doe, en dat kleurt alle dingen die ik leer en waar ik me in moet verdiepen. Ik leer een digitale etalage te creeeren voor mijn kunst, ik leer mensen te vinden en hun aandacht te trekken zodat ze naar mijn werk gaan kijken (en dan hopen dat ze het mooi vinden. En willen kopen!) Ik ben een beetje als een trotse moeder wiens kind een schooluitvoering heeft… En ik merk nu al, na een paar weken, verschil. Ik begin tweets te krijgen van wildvreemden die mijn werk mooi vinden. Er hebben zich al een paar donateurs aangemeld via mijn eerste pr-ronde. Kan je nagaan, we zijn alleen nog maar met de voorbereidingen voor VoordeKunstenaar bezig, het eigenlijke traject begint pas in september!

Het is een oud stokpaardje van me dat ik nog altijd graag berijd: als je binnen blijft zitten weet niemand dat je er bent, maar zodra je je neus buiten de deur steekt (je digitale neus in dit geval), krijg je contact en beginnen er dingen te gebeuren. Het is een idee dat ik nooit heb willen loslaten, en dat nu langzamerhand de geloofwaardigheid begint te krijgen van een wetenschappelijke theorie. Straks ligt het keiharde statistische bewijs voor ons, in de vorm van een geslaagd VoordeKunstenaar traject!

Dit gesprek vond een aantal jaar geleden plaats met de helaas in 2010 veel te vroeg overleden Laura Møhlmann, tijdens het uitblazen na de zoveelste geslaagde opening in galerie-museum Møhlmann. Laura, verantwoordelijk voor het aannamebeleid van het museum, bleef er altijd vrolijk onder, maar kon je verhalen vertellen over de strapatsen van op een museumplekje beluste kunstenaars waardoor het plaatsvervangend schaamrood je naar de kaken steeg. Schilders die, als ze niet aangenomen werden, telefonisch een stennis schopten waar een viswijf van zou blozen, kunstenaars die met een stalen gezicht tegen een baliemedewerker stonden te liegen dat ze Laura heel goed kenden en even een afspraak moesten krijgen (terwijl Laura om de hoek stond te gebaren van “Nooit van gehoord…”); er zijn vele manieren om mensen tegen je in het harnas te jagen, en een galeriehouder of museumdirecteur krijgt ze blijkbaar allemaal voor de kiezen.

Wangedrag is nooit goed te praten, maar het is misschien wel begrijpelijk dat kunstenaars steeds meer opgefokt raken door afwijzing na afwijzing. Aanpappen met door de tsunami van aanmeldingen overspoelde, murw gebeukte galeriehouders lijkt onbegonnen werk. Ik prees mezelf gelukkig dat ik ooit heel luxueus door een aantal galeries ‘geheadhunt’ was, zodat mijn werk een trieste ondergang in een zee van portfolio’s bespaard was gebleven. Want wat zou het lastig geweest zijn om op te vallen onderin een postzak!

Recentelijk kwam ik daar alsnog achter, toen ik vond dat het tijd geworden was om mijn actieradius wat uit te gaan breiden. Ten eerste is het een bizarre gewaarwording om één van de heel velen te zijn, en te merken dat kwaliteit van het werk lang niet altijd het selectiecriterium is, zoals ik tot dan toe een beetje naïef had gedacht. Je moet ook nog eens passen in de sfeer van een galerie, aansluiten bij een stroming, je werk moet modieus zijn of juist klassiek… Dus wring je je in bochten om per aanmelding datgene te presenteren waarvan je hoopt dat het aan zal spreken (om er dus vervolgens aan vast te zitten. Typecasting noemen acteurs dat…). En maar hopen dat ze je niet een vervelende zeur vinden die ook zonodig moet exposeren. Maar ja, proberen op te vallen bij een galerie is de enige mogelijkheid om je werk aan de man te brengen. Toch?

Of toch niet! Vorige week zat ik tot mijn verrassing opeens in mijn oude woonplaats Monnickendam, aan tafel tegenover kunstenaarscoach Marca van den Broek. Die doodleuk begon met de opmerking dat volgens haar het monopolie van de galeries en musea tanende was, en dat de nieuwe media een grote rol zouden gaan spelen in de kunstwereld. Pardon? Tot wiens postzak zou ik me dan moeten wenden? Bovendien, zo vond (en vind) ik, is een plaatje op een website niet genoeg om goede indruk te krijgen van een kunstwerk. Kunstliefhebbers willen live kunst. Gelukkig was Marca het daar wel mee eens, maar in het volgende half uur slaagde ze er toch in om mijn hoofd te doen overlopen met borrelende ideeen over heel andere manieren van je werk te presenteren, twittermarketing, pop-up galeries en andere spannende internet-wegen die ik nog niet had ontdekt, laat staan bewandeld, en die op hun beurt weer allemaal nieuwe ideëen bij me opriepen.

En dat is wat ik hoopte toen ik me aanmeldde bij Voor de Kunstenaar. Ik kan volgens mij best wat leuke dingen bedenken, maar soms draai je in een kringetje rond zonder het zelf te merken, en kan iemand anders, met ervaring op een ander vlak, je een nieuwe kijk op de dingen geven die je een enorme duw in de goede richting kunnen geven. Het feit dat dat meteen tijdens het eerste gesprek al gebeurde doet me uitzien naar de rest van het project. Ik hoop op nieuwe invalshoeken, onverwachte insteken en vallende kwartjes. Weg met die postzak, en aan de slag!